İZMİR (AA) - TEZCAN EKİZLER - Kahramanmaraş merkezli depremlerde 3 yaşındaki kızı ile kayınpederi ve kayınvalidesini kaybeden İngilizce öğretmen Ayşe Eyerci, evlat acısını İzmir'de özel gereksinimli öğrencileriyle hafifletiyor.

Deprem döneminde Kahramanmaraş'ta yaşayan Eyerci, 5 Şubat 2023'te kayınpederi ve kayınvalidesinin isteği üzerine 3 yaşındaki kızı Şeyma'yı onlara bıraktı.

Eyerci, depremi 2 çocuğu ve eşiyle Onikişubat ilçesindeki evlerinde yaşadı. Kendileri zarar görmese de kayınpederinin yaşadığı Ebrar Sitesi yakınlarındaki ev yıkıldı. Eyerci'nin kızı ile kayınvalidesi ve kayınpederi hayatını kaybetti.

Depremden sonra bir süre ailesiyle Antalya'daki yakınlarında kalan Eyerci'nin tayini, isteği üzerine İzmir'e çıktı. Önce Çeşme ilçesindeki ilkokulda görev yapan 37 yaşındaki Eyerci, 2 yıldır mesleğine Güzelbahçe ilçesindeki Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı Özel Eğitim Uygulama Okulunda devam ediyor.

Uygulama okulunda özel gereksinimli öğrencilere öz bakım, günlük yaşam becerileri ve işlevsel akademik becerileri kazandırmak, onların ve topluma uyumlarını sağlamak amacıyla emek veren Ayşe öğretmen, kızı Şeyma'nın acısını öğrencilerine en iyi şekilde eğitim vererek hafifletmeye çalışıyor.

Eyerci, video ve fotoğraflarıyla özlemini gidermeye çalıştığı kızının enkazdan çıkardığı tahtadan hayvan figürlü oyuncağını da özenle koruyor.

- "Kızım 'annem de gelsin' dedi"

Ayşe Eyerci, AA muhabirine, depremin üzerinden 3 yıl geçmesine rağmen hala o anları unutamadığını söyledi.

Evladıyla vedalaşma anını hala unutamadığını anlatan Eyerci, "Babaannesine bıraktım onu. Babaannesi eve aldı. Kızım 'Annem de gelsin' dedi. Babaannesi 'Annen de gelecek" dedi. Ben kaçar gibi ayrıldım. Onu hiç unutmuyorum. Onu bir daha canlı göremedim." dedi.

Eyerci, 2 çocuğu ve eşi için depremden sonra hayata dört elle sarıldığını ifade ederek, özel eğitim uygulama okulunda çalışmasının kendisine iyi geldiğini dile getirdi.

Öğrencilerinin de hayata bağlanmasında katkısı olduğunu kaydeden Eyerci, şöyle konuştu:

"Öğrencilerimle bu okulda olmaktan çok mutluyum. Öğrencilerimle bir şeyler paylaştıkça, kendimi onlara daha faydalı, işe yaradığımı hissettikçe, biraz daha hayatla bağım artıyor gibi oluyor. Öğrencimin herhangi bir ilerlemesini gördüğümde kendimi rahatlamış, mutlu, işe yarar, verimli hissediyorum. Bu, böyle bir acı yaşamış insana hayata tutunması için geçerli bir sebep oluyor. Okulumu ve İzmir'i seviyorum. Şeyma'nın yeri çok başka. Hayata tutunmam için öğrencilerim beni biraz daha rahatlattı. Öğrencilerimle bir arada olmak, öğrencilerimi evladım gibi sevmek, onlara bir şeyler katabilmek... Onlarla mutlu oluyorum."

Ayşe Eyerci, memleketine gittiğinde acılarının tazelenmemesi için sadece annesinin oturduğu eve gittiğini anlatarak, kızına olan özleminin ise hiç bitmediğini, her geçen gün arttığını sözlerine ekledi.